Ну, вось я і ў Мінску. Мне 15 з паловай, я стаў самастойным чалавекам. Тры месяцы таму быў яшчэ вучнем сярэдняй школы. Праўда, вучанем не простым: я - круглы выдатнік ад першага класа, намеснік старшыні Савета школы. Там, у той вясковай школе, я быў на асаблівым уліку, я быў першы. Уга, як мяне адгаворвалі ад паступлення, угаворвалі заканчваць школу і атрымаць залаты медаль.

А мне надакучыла. Быць першым, быць лепшым добра, але сярод каго? Сярод простых вяскоўцаў? У класе былі такія, што чыталі толькі трэць таго, што было ў падручніках. А я амаль усю школьную бібліятэку за 9 год перачытаў. Нават "Вайну і мір". Цяпер трэба пачынаць жыццё з чыстага ліста, з чырвонага радка.

Васілёк прачынаецца заўжды ў адзін і той жа час. І глядзіць на спінку свайго драўнянага ложка. Там сонечны зайчык - сонца, заглядваючы праз акно, кідае свае прамяні на партрэт дзядулі на сцяне, і роўны чатырохкутнік святла адтуль кладзецца на спінку ложка. Край гэтага чатырохкутніка штодзень прыкметна напаўзае на сярэдзіну спінкі. Бацька патлумачыў ужо Васільку, што гэта азначае: сонейка ўстае што ні дзень, то раней.

Васілёк прыслухоўваецца, імкнецца па гуках на кухні ўгадаць, што гатуе на сняданак мама. Сёння раз-пораз ціхенька бразгае аб рашотку пліты патэльня. Матуля смажыць нешта. Мабыць, картапляныя аладкі.

Васілёк любіць аладкі. Ён, увогуле, многае любіць, але сёння, як і ўчора, і пазаўчора, і ўжо колькі дзён таму, яму не хочацца есці. Маме гэтага ён не кажа, з'ядае ўсё, што яна прыносіць. У яе і так вельмі сумныя вочы, і яны застаюцца такімі, нават калі яна ўсміхаецца. Смяецца мама... Не, мама ўжо даўно-даўно не смяецца.

Цішыня... Яна цяпер такая, як ніколі. Не такая, як увесну - звонкая, крохкая, бы шкляная. Не такая стомленая, як улетку і не такая, як зімой - насцярожаная, гатовая падхапіць, разнесці па збялелых абшарах самы ціхі хрумст снегу пад нагой. Гэта восеньская цішыня... Яна ахутвае наваколле, глушыць гукі і крокі, ахінае спакоем, развагай, нетаропкасцю. Сівы туман, што нават і рукой крануць можна - такія буйныя на выгляд кроплі плаваюць немітусліва ў паветры, - бы і ёсць гэтая цішыня. Ён шчыльна прыціскаецца да самай зямлі, хавае не толькі гукі, а і крыніцы гэтых гукаў, і нябачная галінка бязгучна ламаецца пад нагой - ты гэта і адчуваеш, але не чуеш.

Ліст быў і не жоўтым, і не чырвоным. А такім, як чалавечая далонь, што паружавела ад холаду. І адсюль, з пакоя, Антон, здавалася, адчувае, як холадна і зябка гэтаму кляноваму лісту. Невядома, адкуль прынёс яго сюды сыры вецер і панёс бы куды далей, ды ліст вось прыляпіўся да вугла шыбіны. І цяпер здаецца, што нечая далонь адтуль, з восеньскай халадэчы, просіць літасці.

Як хутка яна надышла - восень! Пажоўклую і пачарнелую лістоту неяк раптоўна здзьмула з безабаронных дрэў, і аголеныя цяпер галіны сячэ дробны дождж. Кроплі бясконца сцякаюць па шкле, падцякаюць пад кляновы ліст. Яны, кроплі, заадно з ветрам, заадно з восенню: ім усім трэба схаваць гэты ліст - знішчыць ад людзей і ад яго, Антона, апошні напамін пра лета.

"...З лодкі, якая плыве па цячэнню з хуткасцю 25 метраў у мінуту, стрэлілі з ружжа..."

Настаўніка фізікі ўсе пабойваюцца. Яшчэ б! Тут, у лагеры "Зубраня" сабраліся, лічы, адны выдатнікі. А ён, высокі і худы, незвычайна строгі, ужо на другім уроку, калі і імя яго яшчэ добра не запомнілі, ужо паставіў дзве "тройкі" і "двойку" тром дзяўчынкам. Адна нават заплакала. Тут не паплачаш! Адзнакі гэтыя павязеш з сабой у сваю школу, вось там будзе сорам: адпраўлялі выдатнікам, а вярнуўся з "двойкамі".

Вось калі добра-добра падумаць, то быць непрыгожай не так ужо і дрэнна. Галя непрыгожая, так усе лічаць. Нос у яе маленькі, востранькі, тварык хударлявы, а вочы амаль чорныя, у тонкім паўкружжы брывоў. То Галя іх надта не паказвае. Гэта няцяжка - глядзі сабе пад ногі, калі па вуліцы крочыш. А ў клубе на танцах можна на касету глядзець. Галя каля магнітафона - гаспадыня. Бо ніхто акрамя яе гэтулькі новых касет у райцэнтры не купляе - грошай шкадуюць. А яе бабуля для ўнучкі на гэтыя самыя касеты дае. Бабуля ў Галі вельмі добрая.